De Vierdaagse van Nijmegen, het grootste wandelsportfestijn ter wereld en het grootste publieksevenement van Nederland, zit er weer op. Ook voor mij. Voorzichtig betast ik de schuurplekken en blaren. Mijn voeten en benen zitten onder de rode vlekken als gevolg van zonne uitslag. De spierpijn valt mee; alleen de kuiten zijn een beetje verkrampt. Het Vierdaagse Kruis (zowaar een officiële Koninklijke onderscheiding), is binnen. Voor de achttiende keer. De jaarlijkse APK keuring voor de lichamelijke conditie heb ik weer zingend en lachend, en af en toe ook krakend en zuchtend doorstaan.
[afbeelding niet meer beschikbaar]
De laatste dag verliep dit jaar anders dan andere jaren. De eerste zeven, acht uur is een lange aanloop door een vrijwel uitgestorven buitengebied. Dat verandert normaal gesproken plotsklaps in de laatste uren op de Via Gladiola: dat is doorgaans een groot emotioneel feest waarbij je als loper het gevoel hebt dat het WK voetbal is gewonnen of dat het land bevrijd is. Gisteren was de intocht een stuk ingetogener vanwege de vliegramp in Oekraine. Geen uitbundig vlagvertoon, geen muziekfestijn, maar wel veel applaus en heel veel aanmoedigingen. Je voelt het respect van de mensen langs de kant.
[afbeelding niet meer beschikbaar]
Op de slotdag was er weer van alles te zien en te beleven. Julius Ceasar en Brutus liepen mee in de voormalige Romeinse
nederzetting (de naam Nijmegen komt van Novio Magum-Nieuwe Markt, zoals de Romeinen de stad 2000 jaar geleden noemden). Tijdens het lopen voltrok zich een heus Vierdaagse huwelijk: indrukwekkend om te zien hoe de bruidsluier in de laatste kilometers van de route heel statig door het gevolg werd vastgehouden. Zelfs de garde van het Vaticaan paradeerde onder stemmig tromgeroffel voorbij.
[afbeelding niet meer beschikbaar]
Het was weer mooi om onderweg oude vrienden en kennissen te ontmoeten en nieuwe vriendschappen te sluiten. Samen met mensen die een week geleden nog wildvreemden waren, hebben we een hele week lang samen afgezien en samen genoten. Een intense week waarin je kameraadschap en verbroedering voelt. Na afloop was ik zo gesloopt door de inspanningen en de hitte dat ik in de vooravond enkele uren heb geslapen, voordat ik me in het feestgedruis van het slotfeest mengde. Op dit moment moet ik er nog even niet aan denken, maar volgend jaar sta ik weer aan de start van de volgende Vierdaagse. Goede tradities zijn er immers om in stand te houden.
Lees hier de andere zomercolumns van Jan
» De magie van de Vierdaagse
» De medische wetenschap over de Vierdaagse
» Een aflevering uit MASH
» Vierdaagse column: Good vibrations!