[afbeelding niet meer beschikbaar]
Bij de lopers zit de stemming er ook goed in. Een paar dagen lopen in de ambiance van de Vierdaagse brengt je in een andere state-of-mind. Je hoeft vier dagen lang je aandacht niet te verdelen over verschillende dingen. Je bent bezig met maar één ding: lopen, één van de meest natuurlijke bewegingen.
‘Wandelen is de haast uit je hoofd lopen en zien wat er dan overblijft’ staat onderweg ergens op een bord, en zo is het maar net. Wandelen is ook: beginnen met de eerste stap en vervolgens stapjes blijven zetten tot je de finish hebt gehaald. Niet te ver vooruitkijken en vooral blijven genieten van wat je onderweg meemaakt. Dat helpt enorm, vooral als je een blessure hebt. Vanochtend stond ik op met een gekneusde linkerknie. Ik kon de trap niet af, want het gewricht boog niet mee. ‘Laat ik gewoon maar gaan lopen en kijken hoever ik kom, liefst tot een Rode Kruis-post’ dacht ik. De eerste uren stapje voor stapje en met een stekende pijn. De Rode Kruis-post zat overvol. Wachttijd: anderhalf uur, dus ik liep na een pauze stapje voor stapje verder. Na verloop van tijd verdween de pijn geruisloos naar de achtergrond, vooral toen de feestende mensenmassa langs de kant al mijn aandacht kreeg. Eens te meer is tijdens de Vierdaagse gebleken dat je lichaam veel meer aankan dan je denkt.
[afbeelding niet meer beschikbaar]
Het is vooral ook een mentaal spel. Onderweg passeer ik een vrouw die moeilijk loopt. Sjokkend, trekkend met het been, en met de blik turend naar het asfalt. Ik maak een praatje, spuit met een ‘wonderspray’ over de pijnlijke plekken op haar scheenbeen en samen beklimmen we druk kwetterend de ene naar de andere heuvel. Ongemerkt overbruggen we een hoogteverschil van 75 meter. Zij is na een half uurtje haar pijntjes allang vergeten, omdat ze zich op andere, leukere dingen, is gaan concentreren. Op Zwarte Piet, Miss Piggy, keizer Karel de Grote en anderen, want die lopen allemaal mee. Overal zie je mensen elkaar er door slepen. Gezamenlijk afzien en samen genieten zorgt voor optimale verbroedering. De lopers genieten van het publiek en de mensen langs de kant vermaken zich met de lopers. Over en weer zijn er watergevechten tussen militairen met waterpistolen en schattige tienermeisjes langs de kant die met tuinsproeiers het peloton verkoelen.
De ‘good vibes’ zijn voelbaar. Harold, een van mijn wandelmaatjes, vond het na de Vierdaagse van vorig jaar welletjes en sloeg dit jaar over. Maar het ging kriebelen. Om toch bij dit evenement betrokken te blijven, staat hij elke dag op een afgesproken punt langs de route om zijn vrienden te begroeten en bij te praten. Nu hij de vermoeide, maar voldane gezichten van de lopers op de derde dag ziet, baalt hij. ‘Volgend jaar ben ik er weer bij’, zegt hij.
[afbeelding niet meer beschikbaar]
Zodra ik het huis van wijnvriend Marc passeer, staat hij klaar met de traditionele ‘derde dag’ Champagne. Met een bruisend hoofd haal ik de finish. Bij thuiskomst heeft buurvrouw en goede vriendin Susanne een treetje bier voor mijn deur gezet. Met een briefje erbij: ‘dan staan ze alvast koud als je hem morgen uitloopt’. Mooi gebaar, die de spirit van de Vierdaagse weergeeft. Laat die vierde dag maar komen!
Lees hier de andere zomercolumns van Jan
» De magie van de Vierdaagse
» De medische wetenschap over de Vierdaagse
» Een aflevering uit MASH