Back Back Achter de schermen

WHAT’S GOING ON ?

18 oktober 2010

Het moet 1979 zijn geweest toen ik met twee vingers tegelijk de knoppen  “rec” en “play” indrukte van mijn kleine Philips casetterecorder om het concert van de Police voor de eeuwigheid vast te leggen op een 60 minuten bandje. Ze traden toen op op Pinkpop in Geleen. De line up van het tiende festival was verbluffend Elvis Costello, Dire Straits, Rush, Peter Tosh maar ook Massade de Molukse band uit Nederland die toendertijd mateloos populair was. Meer dan 50.000 mensen gingen naar het Burgemeester Damensportpark in Geleen. Ik woonde in Roermond -dus in de buurt- maar mocht van mijn ouders nog niet naar het concert. Ik was met 14 jaar nog te jong voor dit soort zaken.

Later zag ik de beelden van Sting –mijn held- gehuld in een groen vliegenierspak met heel veel ritsen backstage wandelen bij het zwembad. Hij werd daarmee een van mijn eerste popidolen. Groter dan Mick Jagger , die toen ook in Geleen was om een duet met Peter Tosh te zingen. Dat duet ging uiteindelijk niet door maar mijn liefde voor Sting wel. De muziek die hij samen met Andy Summer en Stewart Copeland maakte was nieuw voor mij. Het introduceerde mij in de wereld van de jazz, punk en  reggae.

Hilversum
Vijftien jaar later- ik werkte inmiddels bij de NOS TV in Hilversum- mocht ik hem interviewen voor een dertien uur durend live programma over het 25 jarige Pinkpop. Dat soort prachtprogramma’s werden toen nog gemaakt door de linkse lobby van de Publieke Omroep.  Ik zat tegenover hem, voelde mij weer die kleine jongen van veertien. Gordon Matthew Thomas Summer, zoon van een melkboer uit Newcastle zat tegenover Patrick Alexander Gerard, zoon van een schoenenwinkelier uit Roermond. Een sprookje was geboren.

Ik bleef hem volgen. Kocht trouw zijn CD’s en werd telkenmale gegrepen door zijn uitstapjes naar andere muziekstijlen. Brandford Marsalis  bespeelde op onnavolgbaar de sopraan sax op veel van zijn nummers. Deze samenwerking deed voor mij de deur open naar een zorgvuldige collectie jazz CD’s en naar een interview met broer Wynton Marsalis jazz-entrepeneur, trompettist, -ook al weer een muzikale- held.

In de jaren die volgden was zijn muziek er altijd en overal. Ik bezocht zijn concerten. In Ahoy’ bij de Heineken Night of the Proms en later met zijn elektrische band. Zijn muziek kleurde op onnavolgbare wijze de fantastische film Moulin Rouge van Baz Luhrmann. In Le Tango de Roxanne zie je alles waarin ik geloof in vijf minuten aan je netvlies voorbijtrekken. Het leven, de liefde, de dans, de muziek….het theater van het leven. Bekijk die beelden op YouTube. Geweldig.

Amsterdam
Maar ook in een klassieke setting met luitist Edin Karamazov verroverde hij mij toen hij optrad in het Concertgebouw te Amsterdam. Ook toen zong hij Fields of Gold. Een nummer waarin ik troost vind en dat op vele manieren in mijn geheugen is geëtst. Vriendin Leoni Jansen zong het op onnavolgbare wijze tijdens de begrafenis van mijn vader. En Sting zong het dit weekend bij Symphonica in Rosso. Toen ik de eerste noten hoorde belde Leoni. Ze moest optreden in Delfzijl en zou dit nummer na de pauze als eerste zingen. Het Gelredome in Arnhem en Theater de Molenberg in Delfzijl voor even door muziek verbonden.

Arnhem
Ik stond dit weekend dus in Arnhem en was live getuige van weer een nieuwe setting waarin mijn jeugdheld zijn nummers wist te verpakken. Het licht was zeer stijlvol ontworpen door Ignace d’Haeze, een van mijn favouriete lichtontwerpers waarmee ik in de loop der jaren een bijzondere band heb mogen opbouwen. Hij was er iets te vaak bij wanneer er iets moois werd gemaakt en dan is dat resultaat geen toeval meer. De video instarts werden sfeervol verzorgd door Marcel de Vre. Een bescheiden man –met veel verstopt haar en talent- die zijn sporen in ons vak ruimschoots heeft verdiend. Het werd dus een bijzondere reunie met vrienden, vakgenoten en  muziekliefhebbers. Samen zorgden zij ervoor dat de stijlvolle en klassieke setting van Sting en het Londen Symphonic Orchestra overeind bleven in het visuele  geweld Symphonica in Rosso.

Ook nu weer introduceerde Sting nieuwe muzikale vrienden. Carel – de traan van- Kraaijenhof mocht meedoen met Moon over Bourbonstreet en Kyteman (mijn lieve hemel wat maakt die jongen een carriere door) mocht laten horen waartoe hij allemaal in staat is op trompet. Maar mijn hoogtepunt was dit keer het gezongen duet met Jo Lawry, Sting’s muzikale site kick van dit moment. Samen zongen ze “Whenever I say your name”. Die stemmen kleurden zo prachtig en liefdevol samen… Voor een bijzonder moment leken alle dagelijkse emoties bevroren op een en dezelfde tijd en plaats.

(Dit is het bewuste nummer ….weliswaar gezongen op een ander moment maar toch ..)


Patrick Roubroeks
www.xsaga.nl

 

Goed artikel?

Schrijf je in net als 37.359 andere professionals en ontvang wekelijks de beste artikelen!

Meer lezen in deze rubriek

Events nieuwsbrief

Goed artikel?

Schrijf je in net als 37.359 andere professionals en ontvang wekelijks de beste artikelen!