Back Back Achter de schermen

De euforie van spreken in het openbaar

06 april 2009

Klutsknietjes, een droge mond, vochtige oksels en een duivels stemmetje in mijn hoofd dat jennend blijft herhalen: 'Durf je toch niet, durf je toch niet'… Spreken in het openbaar, voor deze workshop, gegeven door Michael Diederich  heb ik me opgegeven. Was het dan toch een vlaag van verstandsverbijstering vraag ik mij deze zaterdagmiddag af… Ik ook altijd met mijn grote mond. Hoezo, een artikel voor het weblog, uit ergernis aan al die slaapverwekkende slappe hap achter een microfoon die ik af en toe tref. Daar zit ik dan, in de zaal van Boom Chicago. En ik moet opstaan, het is mijn beurt… SPREEK!

[afbeelding niet meer beschikbaar]

Samen met een m/v of tien, de een werkzaam bij een multinational, de ander rumt een communicatiebureau, weer een ander is uitgever, zit ik deze zaterdagmiddag in nieuwsgierige afwachting van wat deze workshop gaat brengen. Wat heb ik met deze mensen gemeen? Zij spreken regelmatig in het openbaar, de een in de boardroom, de ander op een podium met veel publiek in de zaal. Ik bij voorkeur nooit. Nou goed, soms dan.

Al binnen vijf minuten hangen wij aan de lippen van Michael. Hij is naast performer bij Boom Chicago tevens werkzaam als trainer/coach voor het Nederlandse bedrijfsleven, zelfs bankmanagers in Hong Kong verbale kwaliteiten aanleren en podiumproof klaarstomen heeft hij in zijn vingers. Dat moet hem met ons toch ook gaan lukken? Zelfverzekerdheid straalt hij uit, doortastendheid en groot vakmanschap. Een begaafde tweetalige teacher, humoristisch én streng.

Publiek bij de kladden

IJverig krabbel ik vellen vol. De do's and dont's op een podium. Niet geheel onbelangrijk, is er een spreekgestoelte? Inclusief powerpointpresentatie, hangt er een logo, staat er een kruk, een stoel, is er een tafel waarachter je zit. Waar is een spotlight, nooit buiten het licht gaan staan. Opkomen blijkt ook een kunst. Loop van backstage naar frontstage, je staat psychologisch sterk; in een klap het publiek bij de kladden. Hoe deal je met vijandigheid in een zaal of wegzakkende aandacht. Hoe bereik je met lichaamstaal dat er vragen uit de zaal komen? Mens wat leer ik veel….

Over voetenwerk, lijm jezelf als het ware onzichtbaar vast aan de vloer. Heen en weer lopen? Mag, mits het functioneel is. Wijdbeens staan kan uitdagend overkomen. De handen effectief inzetten, als een tool om zaken te benadrukken of af te zwakken. Of juist te beïnvloeden. Waar laat je die krengen? In je zakken? In je zij? Eentje dan, als compromis? Op beter, op de rug?? Dan lijk je op een generaal die zijn troepen verlaat. Trillende handen… Daar weet Diederich ook de oplossing voor.

Spannende stiltemomenten

Waarom speecht een mens? Om een boodschap over te brengen. Helder houden is het devies. Grappen en grollen inbouwen? Shockmomenten? Wat denk je zelf…

Tip 1 is natuurlijk: oefenen, oefenen, oefenen. Niet alleen uit je hoofd leren, spreek je rede uit, keer op keer. Voor de spiegel, neem hem op video op, luister naar je stem. Naar de intonaties, wanneer zet je een stilte in. En kleed je nooit slechter dan je publiek. Als vrouw, hoe wil je overkomen en later reminded, pretty of professional?? Speechen is een kunst.

[afbeelding niet meer beschikbaar] 

Michael Diederich van Boom Chicago op zijn praatstoel

Na ruim vier uur workshoppen mogen we aan de bak. Laat maar zien en horen. We krijgen per persoon drie minuten om vol passie over een zelfgekozen onderwerp te gaan praten voor de groep. Naar keuze op het podium, of achter de tafel. Een kiest voor reizen en een ander voor yoga. En obesitas.  Uit een spelonk van mijn geheugen vis ik een onderwerp dat lang mijn passie is geweest. Huidkleurige pleisters. Deze worden namelijk pijnlijk komisch wanneer ze op een donkerder huid worden geplakt…Ik bedenk een intro, 3 punten en een eindconclusie.

Vroegtijdig hemelen

Met de moed der wanhoop tel ik de minuten af tot ik Michael hoor zeggen:

'En dan nu jullie aandacht voor …'

Het welkomstapplausje moet mij steunen, ik sta op en heldhaftig eis ik spontaan het hoofd van de tafel op. Lafaard, was op het podium gaan staan!  Mijn maatje 40 stevig verankerd op het linoleum, haal ik diep adem en maak de klik. Ik groei. Iets tilt mij als het ware op, ik geef het toe onderga zelfs 'n aangenaam,  tikkeltje autoritair gevoel. Ben IK dat? Als spreker heb ik… tatata.. STATUS!

De eerste zinnen komen er te zacht en te snel uit, maar halverwege herinner ik me opeens twee handen en dat ik met vingers standpunten kan aandikken en stoom door. Maak oogcontact met alle aanwezigen, zoals vanmiddag geleerd, en werk toe aan een ferm slotbetoog. Ziezo. Maar wat een bevalling.

Met klamme handpalmen wacht ik Diederich's vlijmscherpe analyse en verbeterpunten af en herinner me ineens dat ik tijdens die drie ellenlang durende minuten niet vroegtijdig ben gaan hemelen, zelfs niet flauwgevallen ben van pure nervositeit, en tja.. die gortdroge mond, eigen schuld, had ik maar niet zoveel koffie moeten drinken. Koffie hydrateert, thee ook trouwens, sloten water drinken is veel beter.

De volgende keer dat ik een spreker op mijn netvlies krijg let ik op alle vaardigheden. En beloof te luisteren. Want ik weet uit eigen ervaring hoe moeilijk het is. En het is aan te leren!

Goed artikel?

Schrijf je in net als 37.359 andere professionals en ontvang wekelijks de beste artikelen!

Meer lezen in deze rubriek

Events nieuwsbrief

Goed artikel?

Schrijf je in net als 37.359 andere professionals en ontvang wekelijks de beste artikelen!